Eymen'in Not Defteri

Ağaçların dallarına mor mendiller asmıştı kızlar. İnce bir duman örtmüştü yöreyi. Sessiz sedasız gece düşük yapmıştı. Serçe ölüleri vardı çalı aralarında.

Kurutulmuş kelebekler kanat çırpıyordu ilkokul defterlerinde. Sözcükler yaralara akıyordu. Yürekleri kemiriyordu aç kurtlar. Anılar, nbir ömür boyu öfkeydi artık. Tütünler boyveriyordu sararmış parmaklarda.

Eller güneşe kapalıydı. Yıldızlardan düşmüştü görmez bakışlar. Al yeleli atlar vurulmuştu kırlarda. Göz göz odalar barut koyuyordu. İsyan çiçekleri sinmişti kirli duvar halılarına.

Masalsız büyümüş çocuklar ucuca eklenen ölümlerdeydi. Koptu en kırık yerinden düşler. Sırtlardaki kör kabuklara yenileri eklendi. Meyveye duracak ağaçlar kurudu. Eşikler boş kaldı. Kimseler çalmadı kimselerin kapısını. Tüm tenlerde uçurumlar. Ne gün ağarıyordu, ne de tutan vardı gecenin dizginlerini.

Tek ben canlıydım. Durduğum yerde yaprak dökerek. Geldiğim yerden gitmeme bir vardı.

Yaz geçiyor artık. Anıları da. Güneş örtük. O da dimdik dikemiyor gözlerini üzerimize. Sanki utançlı yanlış dünyadan. Aydınlıkta karanlığa koşanlara öfkeli. Ya da umursamaz. Tek bir serçe geçiyor. Sabah mutfağın balkonuna konan mı bu?

İçimde bir yangın. Yanan kanım. Bir duman örtünüyorum anılardan. Geçip gittiğini sandıklarımdan. Umduklarımdan. Gidiyorum. Nereye? Kendime. Belki seni de arıyorum. Bir söz süresi. Yoksun. Bulamıyorum. Nokta geliyor. Sonlandırıyor sözü.

Gelmemiş, geçmemiş, gitmemiş birisin sen. Ben gittiğimde erkendi. Sen geldiğinde geç. Birbirimizi, birbirimizin dışında yaşadık hep. Derken, güneş bile battı. Belki de ışığımız yanlıştı. Sen geldin, ben gittim.

Göğsümde küçücük bir sızı. Çok yüksekten iki kırlangıç geçiyor. Yüreğimdeki acı sessizce dağılıyor. Dünya sussa. Bir an için. Susmuyor oysa. Biliyorum; yeni düşünceler bulmalıyım. Edindiklerim örselendi. Şaşıyorum. Sözcükler hâlâ yerliyerinde.

Serince bir esinti var şimdi. Yağmur geçti. Akşamsafası sanki yeniden açacak. Dirilecek. Oysa kendi yüreğim kendime nasıl yabancı. Sen ve ben ve biz. Ve yaşam. Sensiz, bensiz, bizsiz.

Bir tekne daha terketti koyu. Bir anı artık denize yansıması. Kalkıp yürüyorum. Anlam parçalarını söke taka. Şu anda bir özneyim. Özlediğim neyse oyum.

Günün sesleri dindi. Geceninkiler daha başlamadı bile. Ana cadde suskun.

Evin önündeyim. Bahçe kapısı kapalı. Açamıyorum. Geri dönüyorum. Yolda ansızın bir güz sağanağı. Yine kıyıdayım. Biraz da ıslağım. Unutmamışa unutmak öğretilemez.

Kıyıda yürüyorum bu kez. Belirsiz belirlenince, belirlenen belirsizleşir anında. Bunu bilmem, herşeyi bilmem demek. Herşey bilinince, hiçbirşey olur. Bunu da iyi biliyorum. Bildiklerimi bilmez oluyorum yine de. Ayaklarımı izliyorum. Gidiyorlar. Rasgele. Denizde mazot kokusu. Sen tam karşımdasın. Serçenin pervaza alıştığı gibi alıştım seni varsaymaya. Hep karşımda.

Ay yükselmeye başlamış. Uçları eprik. Ve solgun. Yeniden yağmur. Bu kez ayaklarım beni izliyor. Eve dönüyorum.

Birileri bahçe kapısını açık unutmuş. İçeri giriyorum. Kapıyı kapatıyorum. Seni ardımda bırakıyorum.

Telefon çalıyor. Açıyorum. Karşımda ben. Yani sen. Kapatıyorum. Mutfağa geçiyorum. Balkondan bakıyorum. Birileri bahçe kapısını yine açık unutmuş. Buzdolabını açıyorum. Sabah mutfağın balkonuna konan serçe dolapta ölmüş. Kopmuşluk bu mu?

Otel neredeyse boş. Yanağını barın soğuk camına dayamış bir kadın. Durgun. Neredeyse bakışsız. Gözbebekleri yitik. Kadeh tutan upuzun parmakları devingen yalnızca.

Kısacık saçlarında yansıyor masasındaki mumun ölgün ışığı. İnce bedenini kucaklayan koyu yeşil balıkçısı gözleri renginde. Ama hâlâ yitik gözbebekleri. Bakışsız duruveriyor. Tam karşımda. Burada hiç kimse olmasa bile, o beni varetmeye yeter. Kendimden sıyrılıyorum. Onun varlığına ulaşıyorum. Bakışlarımdan tedirgin değil. Çünkü yoğunluğu yok benden yana.

Yanağını çekiyor camdan. Kuşkusuz üşüdü. More paketinden bir sigara çıkarıyor. Eli boşlukta bir an duraksıyor. Sonra el çantasını karıştırıyor. Çakmağını arıyor. Şimdi yerimden kalkıp sigarasını yakmalıyım. Ama olmaz. Bu denli sıradan bir adım olmaz. Olmamalı.

İlk kez dudaklarında bir gülümseme tonu. Çakmağını buluyor. Sigarasını yakıyor. Belki de bir sınavdı bu çakmak arayış. Belki de belirsiz bir çağrı. Ayrımsıyordu bakışlarımı belki de. Hem de başından beri. Ama böyle düşünmek istemiyorum. Sıradanlığa indirgemek istemiyorum imleri.

Onun vermutu benim martinimi yenileme girişimimle çakışıyor. Garson
doğal olarak önce onun masasına yönelecek. Hayır. Önce benim martinimi yeniliyor. Sonra onun vermutunu.

-C'est bizzare.
-Tuhaf olan ne?
-Biraz sonra sağanak bastıracak. Oysa pazartesileri hiç yağmazdı.
-Asıl tuhaf olan bu değil mi?
-Asıl tuhaf olan, bunun üzerine konuşmamız.

Susuyorum.

-Belki de asıl tuhaf olan, bu denli konuşmak istemenize karşın susmayı yeğlemeniz.
-Yeğlemedim. Öylece sustum işte.
-Bu da tuhaf!

Camlara yağmur damlaları vuruyor. Önce tek tük. Sonra biteviye.

-Masanıza gelebilir miyim?
-Siz bilirsiniz.

Gidip masasına oturuyorum. Sırtını bara dayamış garsonun bakışları bomboş.

-Niçin bunca zaman beklediniz?
-Niçin?
-Gelmek için.
-Bilmem. Çok dingin ama o denli de dokunaklı bir duruşunuz vardı.
-Bugün kocamı gömdüm.
-Pardon?
-Eşim. Dün öldü. Bugün cenazesi vardı.

Gözlerine bakıyorum. Gözbebekleri hâlâ yitik.

-Şaşırdınız mı?
-Evet. Belki de hayır. Şaşırmaktan öte. Otelde konaklarken mi oldu?
-Otelde oldu. Ama konaklarken değil. Otel benim.
-Anlamalıydım.
-Nasıl?
-Garsonun sizden önce bana servis yapmasından.
-Dikkatlisiniz.
-Keşke olmasaydım.
-Oldurulmasaydınız.

Yine çakışıyor gözlerimiz. Bebeklerinin ayrımında gibi oluyorum bu kez.

-Neden öldü?
-Kalp. Sanırım.
-Nasıl "sanırım"?
-Doktor öyle dedi. Bugünlerde her ani ölüme kalp damgası vuruyorlar. Bence o kalpten değil, kalpsizlikten öldü.

Susuyorum. O da. Sağanak geldiği gibi gidiyor. Camların ardında akşam, tüm renkleri götürüyor. Birşeyler bir yerlere ulaşmıyor. Bir yerler birşeyleri çekiyor. Ama içermiyor. Ulaşmak, varmak olmuyor.

-Çok sessizsiniz.
-Bilmem, daldım.
-Ama sizi duyuyorum.
-Pardon?
-Asıl duyulan sessizliktir. Sizinkini duydum ben.
-Benimkini duymak olanaksızdır.
-Biryerlere ulaşamamaktan kaygılı değil misiniz? Ulaştığınız yerin varmak istediğiniz yer olmamasından?

Gözlerine bakıyorum. Gülümsüyor.

-Sizi çok şaşırttım. Sanırım. Dilerseniz biraz dışarı çıkalım.

Garson koşup kapıyı açıyor. Bahçedeyiz. Çok yukarılarda, neredeyse aya yakın, kuzeybatıdan güneydoğuya doğru bulut kümeleri sürükleniyor. Tersi yönde de bir rüzgar. Çok aşağılardan esip geçiyor. Buz gibi eliyle elimi tutuyor.

-Biliyormusunuz? Kocamı gerçekten de gömmek isitiyorum.

Herkesten çok kendine yabancıydı şu anda. Gözleri kapanıyordu. Ama uyumak istemiyordu. Düşleri hiç sevmezdi. Hele, eksik yaşananları. Boğazında prangalanmış bir sesle sövdü kendi kendine. Tanyeri, günün en savruk, en çıplak, en kıskanç ve en
el değmedik saatiydi. Balta girmemiş ormanların ıssızlığıydı yürek gölgelerinde yaşanan. Güneş hep ertelerken doğumunu, içindeki yaralar kabuk bağlayacağına daha da deşiliyordu.

Göğsündeki mahşere yeni bir sigara sundu. Çılgın bir ağrı saplanmıştı başına. Başka kim kırbaçlıyordu beyin hücrelerini bu saatte? Giderek büyüyen ağrı genzini yaktı bir ara. İndirdi sandalyeden ayaklarını. Dudaklarındaki tuzu emdi. Ayağa kalkıp balkon demirlerine yaslandı. Paris, mezar kokuyordu. Belki de kendi çürüyen etinin kokusuydu bu.

Bu kent, bozulmuş yeminlerin kentiydi. İstanbul ise, paketlenmiş duyguların. Birden çok uzaklara göçmüş buldu kendini. Balkonda değil, Andoz kalesinin surlarındaydı. İskitlerin, Kolhların, Haliblerin, Tibarenlerin, Drillerin, Kimmerlerin baskınına uğruyordu yüreği.
Bir ambulans geçti Montparnasse'a doğru. Bir özlem sireni buğulandırdı bakışlarını. Kaleyi çevreleyen o hiç görmediği iki derenin serin sularına bırakmak istedi yorgun bedenini.

Kentin tüm binalarının zillerini çalıp kaçmak geldi içinden. Tüm pencerelerini taşlamak, tüm camlarını kırmak. Bedenini soğuk bir ter kapladı. Başını kaldırdı. Menekşe rengi bulutlara acı acı gülümsedi. Gözlerindeki ışık süzülüyordu yavaş yavaş. Ayaklarının altında bir gökyüzü boşluğu derinleşiyordu. Avlanmak istemiyordu artık. Ölümü yüreğinde avlayacaktı.